Reisdagboek - 14 juni 2025

Twee weken na ons vertrek klap ik eindelijk mijn laptop open om te schrijven. Het is niet zo gek dat ik geen inspiratie had. Vakantie zat er niet in sinds mei vorig jaar. En dan hoor ik je denken: en die reis naar Portugal dan? Tja. Hoewel het natuurlijk ontzettend tof was, is ‘ontspannen’ niet per se de manier waarop ik het zou omschrijven.

De eerste paar weken van die reis regende het zoveel en zo hard, dat het via het dak naar binnenkwam. De vorige eigenaren hadden daar natuurlijk nooit last van gehad, en dus werd het een juridisch gedoe. Ook werkten we dagen van 10 uur en probeerden we de reisplannen te combineren met onze agenda’s.

Dat was dan ook het voornaamste doel: kijken of het überhaupt mogelijk was om remote te werken. Zou het lukken met de wifi? Hadden we geen last van elkaar tijdens meetings? Hoe deal je met het tijdsverschil? Zouden we ruimte, mensen of thuis missen?

Work hard, play hard. Enorm genoten, enorm veel gewerkt. En nu, vakantie. Drie weken lang. Schermtijd omlaag, voeten in het gras, het zand of de zee – als het maar buiten is.

Met zonlicht op m’n toet en sangria in m’n hand voel ik mezelf langzaam maar zeker resetten. Ik lees een boek over mindset, besef dat ik al heel lang niet doe waar ik echt happy van wordt, ontspan zelfs zodanig dat ik hele uren lang aan niets denk.

Wat vooral heel lekker is, is geen idee hebben welke dag het is. Zo anders dan thuis, waar je je dagen van tevoren plant en daarna to do’s afstreept. Hier is het andersom; we leven met de dag. Soms gaan de uren snel, soms voelen ze eindeloos.

Een terugblik op deze week

Shoppen! Er is een enorm winkelcentrum in Hossegor, waar ik twee jaar geleden mijn geliefde Vans heb gekocht. Het zou een outlet moeten zijn, maar de prijzen zijn behoorlijk Nederlands. Dan heb je een leuk T-shirt gevonden, is het afgeprijsd van 40 naar 35 euro, zeg maar.

Voor de surfplanken gold wat anders. Die waren wel goed geprijsd. En omdat Dennis toch wel behoefte had aan een nieuwe uitdaging, heeft hij een nieuwe plank gekocht. Het is een fish, te herkennen aan de lengte en de staart, waarmee hij net iets wendbaarder schijnt te zijn? Al sla je me dood. Geen idee. Ik ben dan ook geen surfer. Met nieuwe fins en een stuk wax dat naar bubblegum ruikt, kan hij er weer even tegenaan. 't Is dat m'n gezonde verstand gelukkig niet op vakantie is, anders had ik m’n tanden al ingezet. In de wax, dan.

Die avond moest dat board natuurlijk gelijk getest worden. Dus hop, nieuw surfshirt aan (ja, ja, big spender) en gaan. De zonsondergang was supermooi, zoals bijna elke avond hier, dus hing ik op het strand. Chillen, schrijven, pootjebaden. Zoiets verveelt simpelweg niet.

De volgende dag was de surf matig en dus kreeg ik wat tijd met Dennis. Aan mij de taak een leuke dagbesteding te zoeken en vond die in de vorm van een wild water kanotocht over een kraakheldere rivier, op 3 kwartier afstand van Seignosse.

Wij daarheen, snikheet, warmste dag van de week uitgekozen, dus perfect om op het water te zijn. Met een gammele, krokante bus bracht de eigenaar van de kanoeërie (leuk woord hè, net zelf bedacht) ons naar het startpunt. Hij babbelde vrolijk over zijn dochter, skateboarden en de kiwi boomgaard waar we doorheen knerpten op hoge snelheid van 10 kilometer per uur, terwijl het zweet in straaltjes van ons gezicht liep. Echt een schat van een man die je al z'n omzet gunt.

In het begin was het even afstemmen hoe we peddelden. Ik kan me dan ook voorstellen dat menig relatie na het doorstaan van de ikea-kast-bouwen-test en tent-opzetten-test tóch strandt na zoiets.

Toen we de slag te pakken hadden, werden we allebei stil van hoe prachtig het was. Een klein buitje trok over ons, wat heerlijk was, het water was kraakhelder en de oevers met stenen waren gezellige picknickplekjes. Nu kun je een sinaasappel en handje chips geen lunch noemen, maar wij waren dik tevreden.

We zagen een roofvogel, onbekend welk merk, maar ik gok een wouw of buizerd. Die wouwen zitten hier zoveel dat het nu voelt alsof je een merel ziet - niet zo spannend meer. Die gieren van eerder deze week, die maakten echt indruk op me. Zo groot en majestueus! Echt fantastisch om die eens gezien te hebben en Dennis en ik waren het er unaniem over eens dat het een hoogtepunt van de reis is. Aan het eind van die dag pizza gegeten bij een oude favoriet: Le Grillon in Messanges.

Op 12 juni veranderde ik in een zeester. Ik heb op het strand liggen slapen. Met een duikbril de bodem afgespeurd, alleen maar om 12 dezelfde schelpen te vinden. Ik ben m'n (tweede!) enkelbandje kwijtgeraakt. Zo zie je maar, niet alle vervuiling is intentioneel.

's Avonds taart en wijn op een terras terwijl Dennis afdreef. Althans. Hij noemde het surfen, maar de golven werden belachelijk hoog en doodeng, en halverwege zat hij even vast in een nare stroming. Er gingen maar 3 mensen in, dat zegt wat. Een groep Belgen was hun surfer aan het supporten. Ze hielden hem bezorgd in de gaten toen het donker werd, terwijl ik dacht: tja. Dennis doet dit thuis ook weleens, tot in het donker in het water blijven. Misschien moeten we daar iets op vinden als surfcommunity, want je ziet echt niemand meer in het water als het gaat schemeren. Zoals, eh, er gewoon op tijd uit komen. 😂 Hoe dan ook: Dennis terug aan de kant, wij blij, de Belgen juichen. Was mooie bonding, hoor.

Even zien, en toen... Oh ja. Gisteren. Even gewerkt, langs de Lidl om avondeten dat vervolgens de koelkast niet uit geweest is. Want er is hier beneden toch zo'n leuk tentje met mega lekkere tapas... Waaaatertanden. We waren nét op tijd terug bij de camper voor het compleet losbarstte.

Storm. Onweer. Hagel. Wind. Regen. Zoveel bliksem dat het leek alsof er de paparazzi ons gevonden had. (Ik heb niet gecheckt of dat ook echt zo was, maar ik acht de kans klein.

Het sloeg ergens in, wat een enorme klap gaf. Halverwege dacht ik nog dat de hagelstenen door het dak zouden gaan. 🥴

En deze ochtend? Alsof er niks gebeurd was, terwijl ik ervan overtuigd was dat de wereld wegwaaide. Zo zie je maar weer. Vaak ben je te bang.