Sagres, het walhalla voor surfers

Surfer of niet: je hebt vast weleens van Sagres gehoord. Dit vrolijke dorpje vlakbij het zuidelijkste puntje van Europa is het walhalla voor surfers.

Overal waar je kijkt, zie je gespierde mannen met baardjes en tattoos, die met hun plank onder hun arm naar de zee hobbelen. Ze hebben haast, de golven wachten niet. Als ze niet surfen, staan ze te gluren naar de anderen die de golven trotseren. Pet achterstevoren, oude trui, korte broek, slippers, armen over elkaar, wenkbrauwen gefronst tegen de zon.

De meiden hebben een blond koppie vol highlights door het zout en de zon, en dragen een onmiskenbaar enkelbandje met schelpen eraan. Ik ga dus ongemerkt op in de menigte.

We hadden een supermaan!

Naast de mensen is het vooral de parkeerplek die het vrije leven ademt. Rijen en rijen met busjes parkeren naast elkaar. Van splinternieuw tot schroot, ze hebben twee dingen gemeen: elke bus heeft surfboards op het dak en de deuren open. Het biedt ons flink wat inspiratie, zo in de campers van anderen kunnen kijken. We zien handige oplossingen voor het ophangen van natte wetsuits (what’s in a name), het opbergen van schoenen en keukenindelingen, die we opslaan in een lijstje voor als we zelf een camper in gaan bouwen.

Dennis tijdens het surfen

Zolang het geen natuurgebied is, mag je zo’n beetje overal in Portugal overnachten, maar campinggedrag wordt niet gedoogd. En hoewel deze plek geen officiële camperplek is, wordt dat campinggedrag een beetje door de vingers gezien. Voorzichtig hangen mensen wasjes op en verschijnen de tuinstoelen vanonder bedden. Al met al is het een gezellig zicht, met z’n allen het simpele buitenleven opzoeken en genieten in de volle zon.

Die heeft flink op zich laten wachten trouwens; het is zo’n beetje non-stop slecht weer geweest, op de drie dagen in Picos de Europa na, waar de wolken voor de bergen bleven hangen. En ik moet zeggen, ook al ben ik een herfstmens, het is een verademing om die blauwe lucht te zien.

Mascotte meneer Akkermans

De regen was niet heel bevorderlijk voor het werk-geniet-ritme. Je besteedt al je tijd in een hokje van praktisch zeven vierkante meter, kleiner dan de gemiddelde studentenkamer, en dan is het makkelijk om de tijd te vergeten tijdens het werk. Nu we op bestemming zijn, geloof ik dat we het onder de knie beginnen te krijgen. We hoeven niet elke dag te rijden en kunnen ’s ochtends dus gelijk uren maken. We skippen de meeste pauzes en eten laat, maar daar staat wel een vrije middag tegenover. Vandaag bijvoorbeeld aten we onze eerste maaltijd van de dag om vier uur, met een wijntje in de zon. Het voelt als een beloning om daarna zo de zee in te springen. Naast de eerste sneeuwvlokken van het jaar, laat ook spelen in de golven je weer helemaal kind voelen.

De tijd hier gaat nog sneller dan thuis, ondanks dat uurtje verschil. Zonder het door te hebben zijn we al over de helft van onze reis. Daar wil ik niet te lang bij stilstaan – we zijn er nog maar net! Ik durf al wel te zeggen dat dit een zeer geslaagd experiment is. De wifi is fantastisch, we verbruiken nauwelijks water en staan met gemak vier dagen volledig off grid. Dat geeft ook creativiteit en nieuwe ideeën, zoals een heuse camperpodcast... Plannen, plannen. Ik verveel me nog niet, dus.

Ik kies wel momenten uit om bewust niets te doen. In het begin vond ik dat heel irritant, maar als je eenmaal je benen uit de bus laat bungelen en uitkijkt over de zee, brengt het ook wel een fijne rust. Hoor mij nou.